چهارده روز پرواز آتلانتيس در فضا

شاتل فضايي آتلانتيس، يکي از سه شاتل فضايي فعال باقي مانده، روز ۱۸ خرداد ۱۳۸۶ براي سفر به ايستگاه فضايي بين المللي (ISS) همراه ۷ فضانورد از پايگاه فضايي کندي در فلوريدا (جنوب شرقي ايالات متحده) راهي فضا شد. ماموريت اصلي شاتل به مدار رساندن و نصب کردن سازه بزرگ ديگري از تکه‌هاي ايستگاه فضايي بود. اين سازه به وزن حدود ۱۸ تن  آرايه‌اي از صفحه‌هاي خورشيدي بود که توان الکتريکي ايستگاه بسيار افزايش مي‌دهد (علاوه بر اينکه سبب رشد پيکره ايستگاه و درخشش بيشتر آن در آسمان زمين با بازتاب نور خورشيد مي‌شود). فضانوردان منتخب در طي سه راهپيمايي در بيرون از ايستگاه ماموريت خور را انجام دادند.

از سوي ديگر در راهپيمايي فضايي سوم تکه کوچک جداشده‌اي از پوسته بدنه شاتل نيز بازبيني و رفع خطر شد تا احتمال وقوع فاجعه‌اي مانند انفجار شاتل کلمبيا در راه بازگشت به زمين به حداقل برسد.

هدف ديگر اين ماموريت تعويض يکي از سرنشينان ايستگاه،‌خانم سونيتا ويليامز بود. او با ۱۹۵ روز اقامت يک سره در ايستگاه فضايي رکورد دار بيشترين اقامت فضايي در جمع فضانوردان زن شد. در ماموريت شاتل فضانورد "تازه نفسي" براي حدود ۶ ماه اقامت به جاي ويليامز خسته از اقامت فضايي به مدار رفت و ويليامز با شاتل به زمين بازگشت.

در شامگاه  ۲۹ خرداد شاتل از ايستگاه فضايي جدا شد. تا دو روز پس از آن رصدگران بسياري از جمله در ايران شاهد بازي "موش و گربه" شاتل و ايستگاه فضايي مانند دو نقطه متحرک و درخشان پياپي در آسمان بودند. شاتل فضايي موفق به فرود در شب ۳۱ خرداد نشد زيرا هواي پايگاه کندي در سواحل فلوريدا ناآرام و طوفاني بود. سرانجام در نخستين دقايق بامداد شنبه دوم تير (به وقت ايران) شاتل آتلانتيس فرود آمد وبه جاي فلوريدا در پايگاه فضايي ادوراد در کاليفرنيا در آسماني صاف به زمين رسيد. اين پايان ماموريتي فضايي فشرده و پرثمري به مدت ۱۳ روز و ۲۰ ساعت و ۱۱ دقيقه و ۳۴ ثانيه بود که در مجموع آن شاتل و فضانوردانش ۲۱۹ بار زمين را دور زدند و در اين گردش‌هاي مداري بيش از ۹ ميليون کيلومتر را در فضا طي کردند.

پرواز آينده شاتل‌هاي فضايي مطابق پيش بيني فعلي در ۱۶ مرداد ۱۳۸۶ انجام مي‌شود؛ زماني که شاتل فضايي اينديور راهي ايستگاه فضايي بين المللي در ارتفاع حدود ۴۰۰ کيلومتري بر فراز سياره زمين مي شود تا بخش ديگري از ايستگاه را، که سازه پايه براي نصب بخش بزرگ ديگري از سلول‌هاي خورشيدي (بخش S6) است، را به مدار برساند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دو تن از سه سرنشين بلندمدت ايستگاه پيش از اتصال شاتل فضايي به ايستگاه فضايي

شاتل فضايي از ديد فضانوردان ايستگاه فضايي پيش از الحاق آن دو به يکديگر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جمع فضانوردان شاتل فضايي (قرمز پوش) و سرنشينان ايستگاه (آبي پوش) پس از اتصال شاتل به ايستگاه فضايي

راهپيمايي فضايي در بيرون از ايستگاه

 

 

 

 

 

 

 

 

ابرهاي طوفانزا از ديد پنجره ايستگاه فضايي

راهپيمايي فضايي در بيرون از ايستگاه

 

 

 

 

 

 

 

 

راهپيمايي فضايي در بيرون از ايستگاه

ايستگاه فضايي پس از نصب بخش جديد صفحه‌هاي خورشيدي، از ديد شاتل فضايي که از آن جدا شده است تا راهي زمين شود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پس از جدايي ايستگاه و شاتل فضايي، آن دو به صورت دو نقطه متحرک پياپي در آسمان ديده مي‌شدند.

فرود شاتل فضايي مانند يک هواپيما در باند فرود پايگاه هوافضاي ادوارد در کاليفرنيا 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

منبع:ستاره کویر یزد

1 نوشته شده توسط نیلوفر http://www.niloofar943.blogfa.com/